اگر تو نبودی من کی می توانستم موسیقی احساسم را بشنوم و شعر مفصل عشق را ترجمه کنم؟

بدون حضور تو چگونه می توانستم بار دیگر بر لبه بلندترین بام آرزوهایم بایستم و رویاهایم را یک به یک فریاد بزنم؟

اگر تو نبودی مانند دیواری پوسیده هردم بیم فرو ریختن داشتم و حتی سری به زندگی نمی زدم. بدون تو خوشبختی با تمام ملاکهای آن برایم بی معنا بود و دفتر خاطراتم از سطرهای پرتلاطم و بی قرار خالی بود.

حالا که تو هستی من هم دوباره هر روز به زندگی سر می زنم و حال احساسم را می پرسم.

حالا که تو هستی دیگر به تشویش هایی که سراسیمه وارد اتاق روحم می شوند مجال ورود نخواهم داد.

با تو سطرهای مرده ی دفتر خاطراتم دوباره جان می گیرند و پر می شوند از حرفهایی که پیش از تو هیچ گاه آنها را بر زبان نیاوردم.

خدایا! با حضور تو خوشبختی مانند رودخانه ای در وجودم جاری است. پس همیشه با من بمان! بمان تا در حضور تو نهال رویاهایم تا ارتفاع زندگی قد بکشند.

زهره حق شناس