غرق سکوت بود و هوای بیان نداشت

کاری به کار همهمه ی دیگران نداشت

در ایستگاه خلوت روحش نشسته بود

دیگر برای درد کشیدن توان نداشت

آن قدر خسته بود که خود را نمی شناخت

انگار مرده بود و انگار جان نداشت

دلواپس رسیدن فردای غصه بود

لبریز حرف بود و لیکن زبان نداشت

روزی بهای درد به تقدیر داده بود

لبخندهای بی جهت و رایگان نداشت

دیگر دلش برای سرودن نمی تپید

دیگر کتاب قصه ی او قهرمان نداشت

زهره حق شناس