تبلور رویا

همانند اعجاز

tabalvor8 — Mon, 29 Sep 2008 10:12:18 GMT

و یک غزل قدیمی...

من ناخدایم تو ساحل ، من موج وحشی تو دریا

در من وزیدی چو طوفان، از من گرفتی خودم را

آغاز گشتم من از هیچ، وقتی همانند اعجاز

روح مرا زنده کردی، مانند روح مسیحا

در باورم جا گرفتی، در هستیم پاگرفتی

روییدم از ساقۀ تو، نیلوفرانه چه زیبا

بی یاد تو کمترینم، یک واژۀ نقطه چینم

احساس من بی خیالت، یک حسرت بی مداوا

روزی رهایم کن از خویش، از چارچوب وجودم

تا پر بگیرد به سویت، روح من ناشکیبا

زهره حق شناس

علی (ع)

tabalvor8 — Fri, 19 Sep 2008 13:21:55 GMT

مگر با کلمات می توان از علی سخن گفت؟

باید به سکوت گوش فرا داد تا از او چه ها می گوید.

او با علی آشنا تر است.

دکتر علی شریعتی

خبر ناگهان

tabalvor8 — Mon, 25 Aug 2008 10:34:18 GMT

روزی قیام کن، به زمین آسمان بده

گهوارۀ سکوت زمان را تکان بده

بازار شایعات دروغین زیاد شد

روزی بیا حقیقت خود را نشان بده

سخت است درد بی خبری از نگاه تو

بر این همیشه ها خبر ناگهان بده

درد کویر، طاقتمان را بریده است

بر روح های تشنه ما سایه بان بده

بیش از هزار سال جهان بیقرار توست

بر بازوان خسته دنیا توان بده

زیبا ترین بهانه عاشق شدن تویی

برگرد، رونقی به دل عاشقان بده

زهره حق شناس

تنزیل آفتاب

tabalvor8 — Wed, 16 Jul 2008 11:00:59 GMT

دعوت شدی به خاک که نور خدا شوی

راز بزرگ عشق شوی برملا شوی

طوفان به پا کند غزل چشمهای تو

تا اولین قصیده ی بی انتها شوی

تنزیل آفتاب شدی در رکوع عشق

تا از تعلقات زمینی رها شوی

شبهای تیره را به سجودت سحر کنی

آیات روشن همه ی روزها شوی

دست تو سایه بان تهی دستها شود

شبگرد کوچه های عزیز دعا شوی

کعبه شکوه چشم تو را انتخاب کرد

تا مرد ویژه ی ملکوت خدا شوی

زهره حق شناس

"میلاد امام علی (ع) بر عاشقانش مبارکباد"

عطر یاس

tabalvor8 — Wed, 18 Jun 2008 10:01:18 GMT

تقدیم به بانو:

وقتی رسید یاس معطر لقب گرفت

یک آیه ی ظریف و مصور لقب گرفت

وقتی رسید عشق به خود باوری رسید

در او خلاصه شد و مطهر لقب گرفت

با کودکی برای پدر تکیه گاه شد

تنها پناه او شد و مادر لقب گرفت

آن قدر در نگاه خدایش عزیز شد

تا رتبه ای که شا فع محشر لقب گرفت

عطری مشام اهل زمین را فرا گرفت

این عطر یاس بود که کوثر لقب گرفت

زهره حق شناس

دیگر دلش برای سرودن نمی تپید

tabalvor8 — Tue, 17 Jun 2008 11:29:18 GMT

غرق سکوت بود و هوای بیان نداشت

کاری به کار همهمه ی دیگران نداشت

در ایستگاه خلوت روحش نشسته بود

دیگر برای درد کشیدن توان نداشت

آن قدر خسته بود که خود را نمی شناخت

انگار مرده بود و انگار جان نداشت

دلواپس رسیدن فردای غصه بود

لبریز حرف بود و لیکن زبان نداشت

روزی بهای درد به تقدیر داده بود

لبخندهای بی جهت و رایگان نداشت

دیگر دلش برای سرودن نمی تپید

دیگر کتاب قصه ی او قهرمان نداشت

زهره حق شناس

فراتر از سکوت

tabalvor8 — Sat, 17 May 2008 09:16:59 GMT

عمری سکوت کردی و آخر دلت گرفت

از ناله های تلخ، مکرر دلت گرفت

عمری سکوت کردی و امروز عاقبت

از این سکوت کردن یکسر دلت گرفت

تو از کدام مرثیه لبریز می شدی؟

وقتی که از سکوت، فراتر دلت گرفت

هرگوشه دردهای جدیدی نشسته اند

از دست زخمهای تناور دلت گرفت

آری در این سیاهی بی حد و مرز درد

از قتل عام سرخ کبوتر دلت گرفت

زهره حق شناس

بی تو...

tabalvor8 — Thu, 08 May 2008 22:21:42 GMT

وقتی نباشی از دل خود سیر می شوم

درلحظه های دلهره تکثیر می شوم

بی تو در آستانه ی زندان بی کسی

روزی هزار مرتبه زنجیر می شوم

خواهی نخواهی از تو غزلها سروده ام

با تو به سیل واژه سرازیر می شوم

حتی بدون عشق تو با صد کتاب شعر

یک شاعر فقیر و زمینگیر می شوم

در این غروب خسته بدون حضور تو

غرق هوای سربی و دلگیر می شوم

این جمعه هم گذشت و می دانم عاقبت

در انتظار آمدنت پیر می شوم

زهره حق شناس

تکثیر عشق

tabalvor8 — Fri, 25 Apr 2008 08:55:41 GMT

روزی جهان به یمن نگاهت شروع شد

دنیا به احترام تو غرق خضوع شد

قد قامت نماز تو آغاز شد و بعد

طوفان وزید و سرو به حال رکوع شد

تکثیر شد لطافت تو در تمام خاک

تو اصل عشق گشتی وانسان فروع شد

شک از خیال سربی احساس می چکید

با عشق تو دوباره به ایمان رجوع شد

بعد از هزار سال هنوز از تو می سرود

شعری که از تبلور عشقت شروع شد

زهره حق شناس

بانو سلام

tabalvor8 — Thu, 17 Apr 2008 19:52:29 GMT

بانوی مهربان ونجیب حرم سلام

بانوی آشنا و غریب حرم سلام

از برکت حضور تواین شهر پا گرفت

گل کرد از نگاه تو بوی خدا گرفت

گلدسته های صحن تو شد همجوار ما

دیوار صحن آینه گونت قرار ما

روحت بلند بود و نبود آشنای خاک

معصوم مثل نام خودت بی گناه و پاک

دلتنگ لحظه های قشنگ زیارتم

من بی قرار صحن تو و این عمارتم

روحم کبوترانه به سوی تو می پرد

بر لب همیشه نام عزیز تو می برد

دستم غبار راه تو را بر سرم کشید

خود را به چار سوی ضریح حرم کشید

در صحن بیت اول تو انعکاس یافت

گویا که ذهن با تو در آن دم تماس یافت

ناگاه سیل واژه به دفتر روانه شد

شاعر اسیر ثانیه ای عارفانه شد

گاهی ولی نگاه تو از یاد می برم

این صحن و سرپناه تو از یاد می برم

گاهی اگر بدم تو مرا روبراه کن

من را به آبروی خودت سربراه کن

زهره حق شناس